Η Αττική είναι ένα λεκανοπέδιο που απλώνεται σε μεγάλη έκταση και ορίζεται από τα βουνά του Υμηττού, της Πεντέλης, της Πάρνηθας, του Κιθαιρώνα, τα Γεράνεια όρη και το όρος Πατέρα.
Χαρισματικός από τη γεωγραφία ο τόπος αυτός, εξασφάλισε άνετη επικοινωνία με Βορρά και Nότο, με Ανατολή, κυρίως, αλλά και με Δύση. Οι θάλασσες που την περιβρέχουν, βοήθησαν οπωσδήποτε στην αέναη διακίνηση ιδεών και πολιτισμών,

 
ανθρώπων και αγαθών, προς και από τη γη της Αττικής. Ένας φιλικός ήλιος και αναζωογονητικοί άνεμοι βοήθησαν επίσης τη γη της να προσφέρει άφθονα προϊόντα, όπως το στάρι, το κρασί και το λάδι της ελιάς, και να γίνουν τα αγαθά αυτά σύμβολα των μεγάλων πολιτισμών που είχαν για λίκνο τους την αγκαλιά αυτού του τόπου.
Η Αττική υπήρξε ο κατ' εξοχήν τόπος λατρείας της Δήμητρας, θεάς της γεωργίας, και της κόρης της Περσεφόνης, καθώς και του 'Aδωνη, που προμήνυε την άνοιξη. Σύμφωνα επίσης με την αρχαία παράδοση, στους κατοίκους της Αττικής εμπιστεύθηκε ο Διόνυσος, ο θεός του κεφιού και του κρασιού, την καλλιέργεια της αμπέλου, και μαζί μ' αυτήν και την τέχνη της οινοποσίας.
Ο Αριστοτέλης ισχυρίζεται πως η τραγωδία προήλθε από το Διθύραμβο (το απλό, αυτοσχέδιο τραγούδι προς τιμήν του Διονύσου), ο δε Κρατίνος, ο δημιουργός της Αττικής Κωμωδίας, προσδιορίζει σαφέστατα την αιτιολογική σχέση ποιητικής έμπνευσης και οινοποσίας  όταν γράφει: «Οίνος είναι για τον αισθαντικό ποιητή ο ταχύς ίππος - νερό αν πίνεις, τίποτε βαθυστόχαστο δεν θα συνθέσεις».
Στους αρχαίους χρόνους, οι Αθηναίοι άνοιγαν τους πίθους με τους νέους οίνους στα Πιθοίγια, την πρώτη ημέρα των Ανθεστηρίων, τριήμερης γιορτής προς τιμήν του Διονύσου.
Ο κωμικός Σησσαρίων, πρόδρομος του Αριστοφάνη, ιδρυτής της κωμωδίας, έζησε στα Μέγαρα τον 5ο αιώνα π.Χ. και περιγράφει στις κωμωδίες του τα καμώματα του Διονύσου και τις γιορτές που έχουν σχέση με τα κρασιά. Στα Ελευσίνια Μυστήρια, που τελούνταν μια φορά το χρόνο και θεωρούνταν θρησκευτική γιορτή, γνωστή όχι μόνο στο Πανελλήνιο, αλλά και σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο, εορταζόταν με μυστικιστικό τρόπο η κάθοδος της Περσεφόνης, κόρης της θεάς Δήμητρας, στον Κάτω Κόσμο και οι γιορτές της 'Aνοιξης με τη μορφή του έφηβου 'Aδωνη. Τέλος, για πρώτη φορά στην Αθήνα της κλασικής αρχαιότητας, στα περίφημα συμπόσια των φιλοσόφων και των ευγενών, υπάρχουν «θεσμοθετημένοι» από τον υπεύθυνο άρχοντα οι περίφημοι οινοχόοι, που δεν ήταν τίποτ' άλλο από τους sommeliers της σύγχρονης εποχής. Ο οινοχόος ήταν ο κεραστής, εκείνος που σερβίριζε στα ποτήρια το κρασί με την οινοχόη, πήλινο ή μεταλλικό αγγείο που είχε απαραιτήτως και προχόη, για να πέφτει εύκολα το κρασί. Την υπηρεσία αυτή εκτελούσαν κυρίως δούλοι. Οινοχόοι των Ολυμπίων Θεών ήταν ο Γανυμήδης και η Ήβη.
Έτσι, η αμπελοκαλλιέργεια στην Αττική συνδυάζει την πλούσια ιστορία της με την ποικιλία των αμπελώνων και την αμπελουργική και οινολογική γνώση των παραγωγών της. Και όλα αυτά είναι ισχυροί παράγοντες για την παραγωγή κρασιών με τυπικότητα και διαφορετικότητα που μπορούν να προσελκύσουν το σημερινό καταναλωτή.